De Plymouth Superbird uit 1970 valt op als een van de meest iconische muscle car’s ooit gebouwd, niet alleen vanwege zijn brute kracht, maar ook vanwege zijn radicale, winderige ontwerp. In tegenstelling tot veel tijdgenoten die zich puur op snelheid in rechte lijn concentreerden, was de Superbird maar voor één ding ontworpen: het domineren van NASCAR-circuits. Zijn blijvende bekendheid werd onlangs vergroot door een cameo in de geanimeerde blockbuster Cars, maar de erfenis ervan werd decennia eerder op het circuit gesmeed.
De behoefte aan snelheid: NASCAR-voorschriften en weglegale racers
De Superbird kwam, samen met zijn broer of zus Dodge Charger Daytona, voort uit een specifieke gril in de NASCAR-regels. Om voor concurrentie in aanmerking te komen, moesten fabrikanten destijds minimaal 1.920 straatlegale versies van hun raceauto’s aan het publiek verkopen. Dit leidde tot de bizarre maar effectieve praktijk om extreme racemachines op de vloeren van dealers te plaatsen.
De Superbird was gebaseerd op de Plymouth Road Runner, maar werd op aerodynamica sterk aangepast. Zijn kenmerkende puntige neus en torenhoge achtervleugel waren niet alleen voor de show; ze waren het product van windtunneltesten. De hoogte van de achtervleugel had echter niet alleen te maken met neerwaartse kracht, maar werd ook bepaald door de noodzaak om de kofferbak te openen.
Vermogen en prestaties: motoren en afwegingen
Plymouth bood drie motoropties: een 375 pk sterke 7,2-liter V8, en de legendarische 426 kubieke inch (7,0-liter) “Hemi” die 425 pk produceerde. Ironisch genoeg zorgde het extra gewicht van de stalen neus en de enorme vleugel ervoor dat de Superbird, ondanks de aerodynamische ambities van de Superbird, langzamer van de lijn kwam dan de standaard Road Runner.
Dat gezegd hebbende, zou de met Hemi uitgeruste Superbird in volledige raceconfiguratie meer dan 320 km per uur kunnen rijden. De topprestaties van de auto waren echter van korte duur. In 1971 veranderde NASCAR de regelgeving voor motorafmetingen, waardoor het aerodynamische voordeel van de Superbird effectief werd geëlimineerd, en Plymouth stopte ermee na slechts één jaar productie.
De Superbird blijft een symbool van een tijdperk waarin fabrikanten de grenzen verlegden van wat mogelijk – en soms noodzakelijk – was om te winnen op het circuit. De auto herinnert ons eraan dat zelfs de meest extreme ontwerpen kunnen voortkomen uit de meest alledaagse regels.
