De helft. Dat is het nummer.
De raad van bestuur van Volkswagen Group heeft besloten het aantal modelvarianten met precies 50 procent te willen verlagen. Complexiteit binnen die resterende opties? Een daling van driekwart. Op papier klinkt het eenvoudig. Simpele cijfers betekenen meestal een rommelige realiteit.
Dit is geen vage bedrijfsrebranding. Het is een ‘herschikking’. Een mooi woord voor het ‘bloeden’ uit het systeem, zodat ze kunnen overleven.
Veel auto’s die je vandaag de dag op straat ziet, kunnen verdwijnen. Toekomstige projecten, die al in ontwikkeling zijn, gaan ook dood. Waarom? Omdat middelen moeten worden verplaatst naar de producten waarvan het bedrijf beweert dat ze mensen daadwerkelijk gelukkig maken. En winstgevend.
In gewoon Engels worden onrendabele lijnen geschrapt.
We weten nog niet welke namen op het hakblok terecht zijn gekomen. Niemand bevestigde details. Maar de wiskunde is wreed.
De harmonisatie wordt intenser.
Platformen krimpen. Elektronische architecturen smelten samen. Softwarelandschappen worden vlakker. Het doel is het stoppen van parallelle ontwikkeling: twee teams die enigszins verschillende versies van hetzelfde bouwen, terwijl ze miljarden verspillen. VW behoudt echter nog steeds enige marktdiversiteit. Een scheiding tussen het westelijk en oostelijk halfrond zorgt ervoor dat ze niet al hun eieren in één geopolitiek mandje stoppen.
Maar hier komt het moeilijkste deel.
De productiecapaciteit daalt. Het nieuwe doel? Negen miljoen stuks per jaar in 2030. Weet je nog dat ze er na de pandemie twaalf miljoen per jaar verdienden? Die piek voelt nu ver weg.
Duitse arbeidersvakbonden beschikken over een enorme macht. Het sluiten van fabrieken is politiek radioactief. Het is kostbaar. Het is moeilijk. Politici willen het niet. Arbeiders zullen vechten.
Welke planten overleven? We weten het nog niet. Maar sluitingen zijn onvermijdelijk. De fabrieken die nichemodellen maken met flinterdunne marges zijn de kanaries in de kolenmijn. Zij staan als eerste op de lijst.
Vowswagen zegt dat ze hier niet om hebben gevraagd. De markten dwongen hun hand. Tarieven schaden het Amerikaanse bedrijfsleven. Chinese merken zijn hongerig en goedkoop. De geopolitiek blijft een puinhoop.
Thomas Schaffer, hoofd van het merk VW, verklaarde in 2023 dat het dak in brand stond. Sindsdien zijn ze opgeruimd. Ze zeiden dat het ergste voorbij was. Er zijn alleen nog maar kolen over.
Nu is het vuur terug.
