Nostalgie betekent meestal terugkijken. Deze keer niet. Ferrari heeft zojuist de 12Cilindri Manche uitgebracht en deze heeft drie pedalen. Ook een gated shifter. Lijkt op vroeger? Zeker. Onder de huid. Het is helemaal nieuw.
Sinds 2012. Geen enkele Ferrari voor op de openbare weg heeft je de versnellingen handmatig laten bedienen. De 599 GTB ging als laatste de deur uit. Nu hebben we een boxy klein stuk metaal en aluminium. Maar verwacht niet dat daar een vintage versnellingsbak in begraven ligt. Ferrari had daar geen interesse in. Ze wilden het gevoel. Het lawaai. De strijd. Zonder de mechanische rommel.
“Maranello had geen interesse in het afstoffen van een oude versnellingsbak.”
Het is een elektrische truc. Dat is wat het is. De shifter raakt de transmissie niet. Het koppelingspedaal? Ook losgekoppeld. Beide zenden elektronische signalen uit. Sensoren. Code. Dat is alles.
Ferrari noemt het Manuale By-Wire.
Je beweegt de stok. De computer snapt het. Je trapt de koppeling in. De software zegt oké. Het is eigenlijk hoe Koenigsegg het doet. Licht. Snel. Vreemd analoog. De hele opstelling weegt slechts 5 kg. Elf pond. Staal voor de harde delen. Aluminium voor de rest.
De geest in de poort
Binnen ziet het er puur uit. Klassieke aluminium knop. Poort met zes versnellingen, glanzend gepolijst. Het dashboard beweegt ook. Alles gekanteld om je ogen op de weg te houden. Niet de telefoon. Het verschuiven.
Maar de poort is een leugen. Een mooie, dure leugen. Er is geen kabel. Geen koppeling. Gewoon gegevens.
Ferrari heeft hier jaren aan besteed. Ze wilden niet dat het nep aanvoelde. Ze hebben sensoren toegevoegd. Zwaar verzet. Dus als je overstapt. Je voelt iets. Echte ladingen. Echte feedback. Als je de koppeling te snel laat zakken. Je zult vastlopen. Ferrari bevestigde dit. Je kunt de auto doden. Opzettelijk of per ongeluk. Goed. Het zou verkeerd moeten voelen als het verkeerd wordt gedaan.
Eén probleem. Het poortje toont slechts zes versnellingen. De DCT daaronder heeft er acht. Wat gebeurt er boven de zesde?
De computer neemt het over. Stil. Zevende. Achtste. Lanceer controle. Allemaal automatisch. Je verliest de schakelpeddels volledig. De handmatige modus wordt uitgeschakeld bij 100 km/uur. Daarboven. De machine drijft jou. Daaronder. Je staat er alleen voor. Doop de koppeling. Pak de hendel. Voel hoe de wereld vervaagt.
Is dit bedrog?
Misschien.
Of misschien is het slimmer.
Stroom. Geen. Genomen.
Andere merken straffen handmatige kopers. BMW haalde de kracht weg van zijn handgeschakelde M3. Problemen met de levensduur. Breekbaarheid. Het maakte Ferrari niets uit. De 6,5 liter V12 heeft nog steeds natuurlijke aanzuiging. Nog steeds schreeuwend bij 9.500 tpm. Nog steeds 819 pk. Torque heeft ook niet geknipperd.
Het wordt gelanceerd in 2,9 seconden. Tot tweeënzestig km/uur. Twee. Negen.
Topsnelheid? Ruim 340 km/u.
Het is gehomologeerd als een automaat. Het is dus een automaat. Gewoon een vermomming dragen. Hierdoor wordt de verzending opgeslagen. Spaart de motor. Houdt de vermogenspiek waar hij hoort. Hoog.
Geen compromis daar.
Toegangskosten
Je zult er niet veel zien. 1.499 eenheden. Dat is alles. Ieder op maat. Elk detail op maat gemaakt via Ferrari’s Tailor Made-programma. Niets standaard.
Prijs begint bij € 590.447 in Europa. Ongeveer $ 675.000 USD. Dat is een steile heuvel om te beklimmen. Ruim honderdduizend dollar boven de standaard auto. En dat zijn voor opties. Vóór het leer. De verf. De strepen verwijzen naar het Daytona-tijdperk.
Het is al uitverkocht. Wachtlijsten gesloten vóór de lancering. Levering in 2027. Vroege data.
Zullen mensen ervan houden? De helft zal een hekel hebben aan het idee van een automatische vermomming als handleiding. De andere helft zal gemak vermengd met theater aanbidden. Wij vinden het leuk. Laten we eens kijken waar ze ze hebben neergezet.
Er zijn hier geen garanties. Alleen de belofte van lawaai.
