Top Gun: Maverick heeft alles veranderd. Het bewees dat Hollywood nog steeds een impuls had als het ging om door mannen geleide actie. Nu heeft de machine weer honger.
NASCAR-fans vragen hier al tientallen jaren om. Er komt een reboot van Days of Thunder. Tom Cruise is terug. Dit keer niet als chauffeur, maar als producer. Jerry Bruckheimer ook. Ze willen dat Jonathan Levine de film regisseert.
Waarom nu? Omdat F1: The Movie geld verdiende. Veel ervan. Cruise kent de formule. Hij weet dat adrenaline verkoopt. Hij weet dat hij snelheid nodig heeft om zijn nalatenschap levend te houden.
Wie zou Cole Trickle kunnen spelen in een Days of Thunder-remake?
Hier is het probleem. Cruise stapt niet meer in de auto. In ieder geval niet als hoofdrolspeler. De rol van Cole Trickle heeft een nieuw gezicht nodig.
De industrie kijkt toe. Ze hebben iemand nodig die er snel uitziet voordat de motor zelfs maar draait. Nicholas Hoult is de naam die rondzweeft. Hij rijdt in Ferrari’s in het echte leven. Hij kent de trillingen van de stoel. Hij weet wat G-kracht met je gezicht doet.
Maakt het uit of de acteur kan racen? Nee. Het maakt uit of ze eruit zien alsof ze thuishoren in een cockpit die meer kost dan je huis.
Rubbin’ is racen.
Je kent het citaat. Het is stom. Het is iconisch. De nieuwe film zal die lijn moeten waarmaken zonder ons om de verkeerde redenen aan het lachen te maken.
Waarom een Day of Thunder-reboot beter zou kunnen werken dan het origineel
Het origineel was duur. Pijnlijk dus. Don Simpson en Jerry Bruckheimer kochten een heel hotelgedeelte in Daytona Beach op om de kamers als fitnessruimte te gebruiken. Dat is excessief. Dat is Hollywood uit de jaren 90 dat de Kool-Aid drinkt.
Het budget is verdubbeld. Critici hadden er een hekel aan. Het publiek kwam toch opdagen.
De nieuwe versie hoeft die verspilling niet te herhalen. Het heeft de geest nodig. Het heeft de strandcrash nodig.
Denk er eens over na. De scène waarin Cruise en Michael Rooker Ford Taurus en Chevy Lumina sedans het zand in rijden? Pure bioscoop. Het was domme natuurkunde en prachtige chaos. Als het opnieuw opstarten die energie wegneemt, mislukt het. Als het zo blijft, werkt het.
De F1 is mondiaal. Het is glad. Het is nauwkeurig. NASCAR is vuiler. Luider. Het raakt je in de borst. Het buitenlandse publiek geeft misschien niets om ovale nummers. Maar ze gaven om Maverick. Ze geven om Cruise.
Hoe Top Gun Maverick bewees dat nostalgie verkoopt
Maverick was niet alleen een vervolg. Het was een opstanding. Niemand had verwacht dat het zou werken. Iedereen dacht dat de grap over Cruise ging.
Ze hadden het mis.
Een Days of Thunder-remake volgt dezelfde logica. Leun in de nostalgie. Respecteer de bron. Ga dan sneller.
Jonathan Levine won prijzen op Sundance. Hij maakt rare, menselijke films. Kan hij racen met een hoog octaangehalte aan? Misschien is dat het punt. Misschien heeft de chaos een vaste hand nodig.
De originele film was geen kritische lieveling. Top Gun ook niet. Aanvankelijk waren dat ook hun financiële flops niet. Succes gaat niet over Rotten Tomatoes-scores. Het gaat erom dat het publiek de adem inhoudt.
Wie zou er nog meer het stuur over kunnen nemen? Misschien weten we het een tijdje niet. Het script is nog niet af. De naam is niet ingesteld. 2 Days 2 Thunders is het waarschijnlijk niet.
Wij wachten. De geblokte vlag heeft nog niet gezwaaid. Gewoon veel toeren.
