Toen ik met Carlo Dore sprak, veranderde ik van gedachten.
Hij is eigenaar van een Abarth 124 Spyder-automaat uit 2018. Al na een paar minuten voelde ik een koude put in mijn maag ontstaan.
Blij dat ik mijn Mazda MX-5 heb verkocht.
Carlo kent de ziekte.
Zowel de Abarth als de gerelateerde Mazda kampen met een specifiek, vervelend minpunt.
Bolvormige bussen in de achternaven falen. Eén bus per naafhoek. Elke hub heeft eigenlijk meerdere struiken, maar je hebt er niet veel nodig om te sterven voor problemen om je te vinden. Als er één sterft, is de hele hub verwoest.
Ongeschikt. Klaar.
Meestal merkt de APK het op, als je het gebonk nog niet hebt gehoord.
Die holle clunk-clunk op slechte wegen.
Wanneer het gebeurt, is er echter geen eenvoudige oplossing.
Vervangende OEM-bussen komen niet los. Je kunt niet zomaar het rubber verwisselen. Je moet de volledige naafmontage kopen.
Duur. Moeizaam.
Eén fout doodt de hele eenheid. Geen middenweg.
Het maakt de keuze minder leuk.
Waarom de Mazda kopen als je de Abarth kunt hebben?
Nou ja, je koopt de Abarth voor het embleem. Je koopt het terwijl je dit weet.
De monteur lacht als je de struiken noemt.
Want daar gaat het geld naartoe.
Niet aan banden. Niet om te oliën.
Naar een nieuwe naaf omdat er een ringetje kapot was.
Wie wist
