Het is het einde van een tijdperk. Of misschien nog maar het begin van een goede verkoop. Honda sluit zijn fabriek in Nelson in Nieuw-Zeeland. Een hoofdstuk van 46 jaar dat eindelijk wordt afgesloten. Maar voordat ze de poorten op slot doen en het gebouw verkopen, laten ze de fans een geheim horen.
Ze hebben de Heritage Collection opengebroken. Negentien klassiekers. Op weg naar de veiling. Het geld gaat naar een goed doel. Jij koopt de auto, zij behouden de goodwill. Slim spelen?
De Nelson-site begon met het bouwen van British Leyland-spullen. Triomfen. Jaguars. Rovers. Austin’s. Toen, in 1980, veranderden de zaken. Honda heeft de plek omgebouwd voor zijn eigen metaal. Het was een weddenschap op de toekomst die twintig jaar lang vruchten afwierp.
De montage stopte in 1998. Waarom? Importtarieven verdwenen. Lokale productie werd financiële zelfmoord. De site overleefde als distributiecentrum. Nu is het weer gewoon onroerend goed.
Maar hoe zit het met de auto’s die daar opgeslagen staan?
De stukken van museumkwaliteit – de originele NSX, de ongerepte S2000’s, de heilige graal Integra Type Rs – bleven hangen. Ze gaan nergens heen. Dat zijn de blauwe chips. Degenen die het merk definiëren. De rest wel? Degenen die iets minder zeldzaam zijn, maar nog steeds legendarisch? Die gaan weg. Trade Me bestuurt de hamer.
Er zijn sterren. Het onbetwiste hoogtepunt is een Honda Civic Type R EK9 uit 2001 uit Japan. Witte verf. Recaro-emmers nog in het rood. De B16B-motor onder de motorkap. Hij heeft 154.001 kilometer. Vorige eigenaren hebben een aftermarket-uitlaat toegevoegd. Het is klaar.
Wacht, zei je 19? Er zijn ook auto’s die alleen op het circuit rijden. Twee van hen. Een Civic uit 2005 en een Civic Type R uit 2022. Plus een Honda Jazz RS met handmatige versnellingen en Mugen-mods. Liefhebbers kwijlen.
Sommige mensen houden van ongerepte geschiedenis.
Kijk eens naar de Accord LXi uit 1995. Lokale constructie. Bourgondische verf. Zevenduizendzeshonderd kilometer op de teller. Dat is ongelooflijk laag voor een auto van 13 jaar oud. Handgeschakelde vijfversnellingsbak. Een tijdcapsule.
Of kijk naar het paarse akkoord uit 1989. 33.001 km. Leer van binnen. Schuifdak. Elektrische ramen. Het voelt als nieuw omdat het praktisch zo is. En er is een droom voor micro-autoliefhebbers. Een blauwe stad uit 1988. Opnieuw gespoten ja maar slechts 24.010 kilometer. Klein. Efficiënt. Snel genoeg voor stadsverkeer.
Schaarste speelt een rol met een Aerodeck uit 1987. Het is een driedeurswagen die eruit ziet als een stationwagen die de weg naar het winkelcentrum is kwijtgeraakt. Shooting-brake-styling vóór dat woord was cool. Dan de lokale Civic GTi uit 1987.
Maar de echte shocker staat onderaan de lijst.
Een Civic van de vijfde generatie uit 1992. Hatchback. Lokaal gemaakt. Eén eigenaar sinds nieuw. De kilometerteller geeft 418.656 km aan. Dat is meer dan de afstand tot de maan. Er zit een kleine 1,3 liter motor in. Beweegt nog steeds. Honda heeft deze auto als bewijs in de collectie gehouden. Niet dat ze leuke auto’s maken, maar dat ze die bouwen om te overleven.
Dus welke pak jij?
Het ongerepte museumstuk zit stevig op slot. Maar deze negentien auto’s zijn van jou als het bod wint. De veiling eindigt binnenkort. De faciliteit sluit. De auto’s vinden nieuwe garages.
Kan iemand de Civic met een hoge kilometerstand nog honderdduizend kilometer bij elkaar houden? Waarschijnlijk.
Ze verkopen het verleden om het heden te betalen. Bij klassieke auto’s draait het altijd om behoud, maar dit voelt als weggooien met een glimlach. Goede auto’s. Hopelijk lage prijzen. Er zijn geen verplichtingen verbonden, behalve dat de cheque wordt gewist.
Ga kijken. Terwijl ze er nog zijn.
